De Junior Jazz Unlimited Bigband ging naar New York – Een verslag

groep-jazz-stairs

De Junior Jazz Unlimited Bigband van de Muziekschool Amsterdam onder leiding van Peter Guidi was in oktober 2015 voor een week in New York om kennis te maken met de ‘city of jazz’, concerten te geven, workshops te volgen en inspiratie op te doen. Ze hadden er vooral ook heel veel plezier. Een verslag van een van de begeleiders (aka The Mothers of Invention).

Zaterdag – Goed geland in New York! 
Na letterlijk drie uur lang inchecken op Schiphol hadden we een heel prettige vlucht. Het samenscholingsverbod (no kidding!) in het vliegtuig werd veelvuldig genegeerd voor gezellige onderonsjes, en het eten was lekker hoewel voor de jonge jeugd soms toch wat weinig.

       LEES OF BEKIJK OOK:
   ➔ Stemmen en reacties uit NY
   ➔ De New York Tour op video     ➔ Peter en bandleden over NY
   ➔ De NY Tour – Het programma
   ➔ Dank voor alle steun en hulp!

Na de landing verliep ook alles op jFK-airport goed totdat het complete computersysteem van immigratie het begaf terwijl ik als laatste begeleider er nog net niet doorheen was. Dat werd voor een tweede keer héél erg lang wachten. Uiteindelijk werd er overgeschakeld op ouderwetse papieren formulieren met mooie stempels en mochten we toch allemaal de VS in.
De transfer met drie busjes naar Manhattan was een ervaring op zich, enerzijds de spannend tegen de avondhemel opdoemende skyline van New York en anderzijds zeer hobbelige wegen en constant bellende chauffeurs.  Na circa een uur bereikten we de YMCA West Side.
Times-squareNa het betrekken van de kamertjes, voor de meesten op de elfde verdieping, liepen we naar Times Square. Daar waren de lichtreclames en de zaterdagavonddrukte overweldigend. Het was misschien ook net iets te veel voor de wat vermoeid geraakte groep. Na een eerste all-american snack kochten we onze metro-passen  en lieten we ons moe maar voldaan naar de YMCA terugrijden.

panorama

Zondag – Inspiratie in Harlem 
Het lukte de band om om half acht in de hal te verzamelen (op onze biologische klok was het toch al halftwee) waarna we voor een snel ontbijt de Starbucks even verderop in de straat bezochten. Dat bleek best een prettige plek met lekkere koffie, en werd dan ook meteen tot vaste ontbijtstek voor de rest van de week gekozen. gordon-harlem-tourOm negen uur stond Gordon van bigapplejazz met een prachtige bus voor de YMCA. De instrumenten werden in het bagageruim geplaatst, en samen met het groepje meereizende ouders en familie kon de Harlem Jazz Tour beginnen. Onder een kraakheldere blauwe lucht reden we door een nog bijna lege stad naar het noorden. In Harlem zagen we veel mensen in hun zondagse kleren op straat, feestelijk en soms hollend onderweg naar de kerk. Vanwege het voor hem als jazzliefhebber ongewoon vroege tijdstip had onze gids Gordon veel koffie nodig. Zijn verhalen waren er niet minder boeiend om. We werden ondergedompeld in een stroom van historische feiten en anekdotes, telkens gelinkt aan de oude gebouwen en plaatsen die we passeerden. Bij het Apollo Theater stapten we uit voor een rondleiding door het gebouw. Om Count-Basie-placeontdekking-Billie-holidayhet kort te houden, we maakten hier kennis met mr. Apollo, in het gewone leven Billy Mitchell, een man wiens persoonlijke en professionele leven sterk verweven zijn met deze voor de jazzgeschiedenis zo belangrijke plek. Mathilde en Mette namen zijn uitnodiging aan en beklommen het grote Apollo-podium om samen een nummer a capella te zingen. (zie video) Met veel gedrevenheid en verve bracht mr. Apollo daarna zijn persoonlijke verhaal en dat van het theater onder woorden. Hij was er ooit als veertienjarige van de straat geplukt om als boodschappenjongen voor de artiesten aan de slag te gaan. Een aantal van hen nam hem vervolgens onder hun hoede. Hij vertelde dat vooral James Brown er steeds op stond dat hij op school zijn best zou doen… ‘En kijk waar ik nu ben!’. In zijn verhaal klonk vooral een ding door: ‘Werk hard en geloof in jezelf!’ Onze bandleden waren er diep door geroerd.

Apollo

MarjorieDaarna bracht Gordon ons naar het appartement van Marjorie Elliott, een jazz-vedette en pianiste die bekend is om de sessies die zij in haar thuis elke zondagmiddag mede ter herinnering aan haar overleden zoon organiseert. In een heel bijzondere, persoonlijke sfeer werd hier door haar en haar combo muziek gemaakt, en werden ook de JJU leden uitgenodigd om mee te spelen. Met name saxofonist Joëll leek haar hart gestolen te hebben. (zie video)
Tot slot bracht de bus ons naar Silvana, een café met open podium, gelegen in een hippe upcoming wijk in Harlem. We aten er een lunch met heerlijke pita broodjes en salades. De musici van de New York Jazz Workshop (NYJW) die de JJU voor het optreden hierheen hadden uitgenodigd, traden als eerste op. Daarna kregen de SilvanaAmsterdammers het podium, en gaven een werkelijk classy optreden. Het publiek reageerde verrast en zeer enthousiast. Met name een oudere dame maakte er geen geheim van dat ze intens genoot. Even later bleek het Maxine Gordon te zijn, de echtgenote van ‘the one and only’ Dexter Gordon. Dat was een zeer bijzondere ontmoeting die hiermee nog niet afgelopen was.
De avond eindigde in een jolige stemming ergens in een restaurant in Chinatown.

Maandag – Het Empire State building, een historische kerk en een dito jazzclub 
EmpireDeze dag begon iets later en dus rustiger bij onze vaste ontbijtplek. Per metro gingen we daarna naar het Empire State Building. Na veel wachten in steeds weer een nieuwe rij op steeds weer een andere lift, en het nemen van een groepsfoto kwamen we boven aan op een vol terras in de stralende zon. Na het genieten van het uitzicht rondom werd er nog in groepjes voor foto’s geposeerd. Dat duurde wat langer dan afgesproken, en zo ging het verzamelen mis. De groep die wel op tijd was mocht niet blijven wachten en werd naar beneden gestuurd en het duurde even tot we weer bij elkaar waren, wat helaas ten koste ging van het ook geplande shoppen.
Nadat de bandleden in de omgeving van de YMCA in kleine groepjes hadden geluncht vertrokken we s’middags rond drie uur naar de West End Collegiate Church. Bij aankomst

west side collegiate-groot

west-side-coll-kidsstond de vrachtwagen van Caroll’s al voor de deur om het voor deze week kostbaarste instrument af te leveren, de contrabas voor Yuri. Na het installeren en de soundcheck schoven de kinderen van de Nederlandse Klokhuis school met docenten en ouders in de kerkbanken en kon het optreden beginnen. Het jeugdige publiek was enthousiast en er stond zelfs een jonge dirigent op die de taak van Peter zo overnam.
In de avond stond een bezoek aan de Village Vanguard Jazz Club in Greenwich Village gepland. Het was ooit een eenvoudige kelderruimte die als opslag diende. Later werd ontdekt dat de driehoekige ruimte een ideale akoestiek voor jazzmuziek had, en bijna elke grootheid heeft er wel een ‘Live at the Village Vanguard’ sessie opgenomen. Gelukkig hadden we in Nederland de kaarten al geregeld want er stond buiten een lange rij te wachten en er konden maar iets van 130 mensen in de best kleine ruimte. De door het Village Vanguard Orchestra gespeelde jazz was niet altijd even toegankelijk maar toch waren de JJU bandleden één voor één enorm gefascineerd door het niveau van het spel op hun respectievelijke instrumenten. Peter kent de band al langer persoonlijk. Ze speelden op zijn verzoek ook een erg mooi nummer, en na afloop kwam bijna het hele orkest nog even een praatje maken met de JJU bandleden. Toen moesten we naar buiten want de tweede set begon.
Eén groep terug naar het hotel, terwijl wie nog genoeg energie of trek had door Marc Mommaas naar een overheerlijke pizzeria werd meegenomen. Die bleek de ontdekking van de week.

ontbijt

Dinsdag – Een Workshop, Ground Zero of Central Park en The Netherland Club 
workshop-Lincoln-400In de ochtend stond voor de band een Visiting Band Workshop bij de jazzacademy van het Lincoln Center op het programma, en hadden de mothers even vrij.
Het Lincoln Center is een van de meest prestigieuze jazz-instituten ter wereld. Toevallig bleek het op maar vijf minuten lopen van ons hotel te liggen. Directeur van de opleidingen hier is de beroemde jazz-trompettist Wynton Marsalis. Weken eerder was al een nummer gekozen dat door Peter met de JJU ingestudeerd zou worden om op de workshop nog verder verfijnd te worden. Die werd gegeven door Tatum Greenblatt, een trompettist die in vele jazz-bigbands actief is. Saxofoniste Senna: ‘De workshop in het Lincoln Center was heel erg leuk! De leraar was heel aardig en het was interessant om te zien hoe de manier van lesgeven is in New York, of eigenlijk in het Lincoln Center.’ En bassist Yuri: ‘Daar hebben we twee uur lang tot in details gewerkt aan het stuk ‘It don’t mean a thing if it ain’t got that swing’. Het klinkt nu zo veel beter dan voor New York, ongelooflijk!’. Toen het de band na afloop ook nog lukte om Wynton Marsalis even de hand te schudden, was de dag helemaal perfect.

met-Wynton-2-700
Na afloop van de workshop in het Lincoln Center nog even snel met Wynton Marsalis op de foto

kerkje-ground-zeroWTC-klein
squirrelDaarna was er zowaar even vrije tijd. Een grote groep koos ervoor om naar Ground Zero te gaan en het daar aangelegde park en het kerkje met de vele herinneringen aan de overledenen te bezoeken. Mette: ‘Ground zero vond ik super indrukwekkend en het kerkje wat we hebben bezocht misschien nog wel meer. De rust die je daar voelde, de hoop, was echt hartverscheurend! Zoo mooi gedaan daar, diep respect!’
Een ander groepje wilde gewoon even niets doen en lekker hangen in het zonnige Central Park. Zij vermaakten zich op een zonnige rots met meegebrachte pizza en andere etenswaar om vervolgens toch nog een wandeling door het park te maken.

Netherland-Club

Om vijf uur werd opnieuw met mooie kleding en instrumenten in de hal van de YMCA verzameld want het optreden bij de Netherlands Club stond op het programma. Er bleek een hele mooie, ruime zaal voor de band klaar te staan, met spiegels, kroonluchters en gouden stoelen. Ook kon het licht er sfeervol worden gedimd. Veel bandleden hadden voor deze avond vrienden of familie uitgenodigd die toevallig ook in New York waren en daarnaast waren er veel mensen van het Nederlandse consulaat en leden van de Club zelf. Ook Frank Grasso, een oude vriend van Mr-Frank-GrassoPeter die later nog twee prachtige solo’s op trompet en bugel zou spelen, was gekomen. Hij leidde in de jaren tachtig de Frank Grasso Bigband in Amsterdam waarvan Peter vertelde dat hij er enorm veel geleerd had (Zie hier een mooie historische video met Frank Grasso en Peter). Het werd een prachtige avond, de zaal zat vol, het licht en de akoestiek klopten, en de band speelde letterlijk de sterren van de hemel. (zie video) Het is zeker niet overdreven om te zeggen dat de Junior Jazz Unlimited hiermee een overtuigend visitekaartje in New York heeft achtergelaten. Dat bleek ook uit de reacties vol waardering die ze kregen. Later werd nog gezellig nageborreld met de New Yorkse Nederlanders, en toen bracht de metro ons weer thuis.

Woensdag – De langste dag, naar Queens, Brooklyn en de Blue Note jazzclub

oversteken

Dat deze dag een soort marathon zou worden stond bij voorbaat al vast. De band werd om acht uur bij basisschool PS 150 in Queens verwacht voor een optreden om negen uur. Dat betekende dat ze al om kwart over zeven met alle instrumenten in de metro moesten stappen. De ‘mothers’ besloten daarom het ontbijt voor de band zo makkelijk mogelijk te regelen, en stonden al om kwart over zes bij de Starbucks en de supermarkt om ingredienten voor het ontbijt te halen en in de lounge van de YMCA klaar te zetten. Dat viel niet mee voor drieëntwintig mensen maar het lukte, en niemand hoefde met een lege maag op stap.

school-queens

In Queens stapten we wel bij de juiste halte uit maar verwisselden we street en avenue waardoor we een half uur te laat bij de school aankwamen. Die bleek over een jaloersmakend prachtige aula met bijna zeshonderd zitplaatsen te beschikken. Geroutineerd bouwden de bandleden snel op, werd de soundcheck gedaan, en kon er op tijd worden begonnen. De bandleden vonden het een waanzinnige ervaring om voor een zo groot publiek van enthousiaste kinderen op te treden. Aankomende drummertjes mochten hun hand opsteken en werden door Peter uitgenodigd om van dichtbij op het podium te komen kijken. Lea-lunchNa afloop kreeg ieder bandlid een bedankje dat de kinderen hadden voorbereid. Na een uur kon alles weer worden ingepakt en vertrokken we vanuit Queens naar de opnamestudio in Brooklyn. Gelukkig was Marc Mommaas erbij om ons daar door de metrolijnen heen te dirigeren. Ook had Marc ondertussen voor de lunch gereserveerd bij Lea, een heerlijk restaurant waar we in de zon op het terras van heerlijke pizza’s en sandwiches konden genieten. Dat maakte de lange reis weer helemaal goed.
opnamestudioNa opnieuw een flinke voettocht werd de studio bereikt. Systems Two Recordings  bevindt zich in een onopvallend pand en heeft zelfs niet eens een naambord op de deur. Naar eigen zeggen omdat ze niet met hun apparatuur te koop willen lopen, en omdat mensen het ook wel spannend vinden, zo’n locatie voor insiders.

opnamestudio-2

coney-island-metroBij aankomst stond alles voor de band al klaar. De ‘mothers’ haalden nog wat versnaperingen voor de pauze, maakten een paar foto’s en
vertrokken voor een wandeling van Coney Island langs het strand naar Brighton Beach waarbij een echt New Yorkse hotdog natuurlijk niet mocht ontbreken.
In de studio verliep de geplande opname van drie nummers zo vlot dat er nog een vierde bij kon. De technische crew van de studio was na afloop onder de indruk van de georganiseerdheid en het tempo waarmee alles lukte, en Peter was blij met het mooie, diepe geluid dat hij op de opnames kon horen. De data-bestanden gingen op een harddisc mee naar Amsterdam waar later nog solo’s kunnen worden ingespeeld en de rest van de CD zal worden opgenomen. Na opnieuw een lange metrorit met overstappen vanwege werkzaamheden was iedereen rond acht uur terug in de YMCA, en maakte zich alweer klaar voor het volgende avontuur, een optreden van de Dizzy Gillespie All Stars in de Blue Note Jazz Club waar Peter al mooie plaatsen had kunnen reserveren.
blue-note-reservedDe band stelde zeker niet teleur. Ontspannen werden een aantal nummers van Gillespie gespeeld, en met veel grapjes en in zijn traditie (zo leerden wij) stelden de bandleden elkaar aan elkaar voor. Net als bij het Village Vanguard Orchestra waren de JJU bandleden ook hier onder de indruk van de techniek van de musici, maar het repertoire was hier net iets toegankelijker en moderner. Na afloop was er gelegenheid tot een korte kennismaking. Peter Guidi bleek de trompettist nog te kennen van een festival jaren geleden en zo was er snel een link gelegd. Daarnaast bleek opnieuw dat een jonge jazzband in New York op heel veel sympathie en bemoediging van de oudere garde kan rekenen. Het was leuk om dit mee te maken. Na een drukke en lange dag van wel 18 uur plofte iedereen in zijn bed.

Donderdag – Een workshop, een Broadway-musical en heel veel lekkere pizza 
workshop-NYJWOm tien uur werd de band verwacht voor de tweede workshop in deze week die gegeven werd bij de New York Jazz Workshop die de JJU naar New York had uitgenodigd. Senna: “De focus werd in deze workshop meer gelegd op het soleren en spelen individueel dan op het stuk dat we hadden ingestudeerd. Dat vond ik leuk omdat ik daar voor mijn gevoel veel aan gehad heb.” Yuri: “Op donderdag kregen we
een workshop onder leiding van Roy Horton, de Marc-cadeaus-300compagnon van Marc Mommaas. Met hem werkten we voornamelijk aan Soul Bossa Nova.
Na afloop hebben we onze Hollandse cadeaus, die al de hele week in onze koffers lagen te wachten, aan Marc gegeven.”
Na de workshop mocht de band de instrumenten daar even achterlaten, en trok na een snelle lunch te voet verder naar een middagvoorstelling van de Broadway-musical Phantom of the Opera in het oude Majestic Theatre . De musical liefhebbers waren onder de indruk. Eva: “Ik ben geen grote fan van opera, maar het decor en de uitvoering waren zeer spectaculair! Echt een bijzondere ervaring.”
Yuri: ‘Het theater waarin The Phantom of the Opera werd gespeeld was prachtig, en het stuk zelf was ook zeer leuk om te zien, mede dankzij de geweldige special effects.’
Voor onze laatste avond had Marc op verzoek weer plaatsen in Johns Pizzeria in de Village geregeld. Dat was maar goed ook want er stond een rij tot op straat te wachten. De bandleden kregen één lange tafel, en de begeleiders zaten wat rustiger aan een tafel apart. De heerlijke American-size pizza’s werden geserveerd op etageres met twee verdiepingen en iedereen kon naar hartelust genieten. Op de terugweg kwam daar nog van een toetje van Gay Icecream bovenop.

Vrijdag – Happy birthday Mette, en nog snel naar twee mooie musea
IMG_3212Hoewel dit de dag van vertrek was begon hij met veel vrolijkheid want Mette, vocalist en tromboniste, was jarig en werd 18. Een bijzonder lekker ontbijttentje raakte door onze groep meteen vol en moest hard aan het werk. Ondertussen werden verjaardagsliedjes gezongen, kaarsjes aangestoken en cadeaus overhandigd. Het zag er feestelijk uit want twee van de mothers hadden in de nachtelijke uren ook nog prachtige papieren bloemen weten te maken. De bagage mochten we gelukkig tot aan het vertrek in twee kamers van de YMCA stallen. Zo konden we  op de laatste dag nog even twee musea bezoeken. Een groep ging met Peter naar het Museum of Natural History (bekend van A Night at the Museum)  en de anderen bezochten het MoMa, het Museum of Modern Art. Beide musea zijn zo groot en bijzonder dat alleen een snelle algemene impressie mogelijk was. Om drie uur werden we door drie busjes van de airport shuttle opgehaald en ondanks veel file onderweg waren we op tijd op Kennedy airport. Bij Delta moest er in tegenstelling tot KLM wel extra worden betaald voor de grotere instrumenten, maar daar hadden we eigenlijk al een beetje mee gerekend. Ze werden ook hier weer veilig in een geklimatiseerde bagageruimte vervoerd. Na een kort nachtje en Deltaeen vlotte vlucht geholpen door westenwind waren we zaterdagochtend weer terug op Schiphol waar de bandleden hun wachtende ouders in de armen vielen.
Moe maar met heel veel inspiratie en een sterkere band met elkaar en om prachtige ervaringen rijker waren we weer thuis.
door Elise Steilberg

 

Mee op reis waren: Peter Guidi, bandleider en dirigent, Willem Smit, directeur van Muziekschool Amsterdam. Catelijne van der Zwaag-Benes, Renee van der Tas, Elise Steilberg als ouders en begeleiders. En de bandleden: Senna Benaissa, Melle Blits, Eva Borensztajn, Oskar Bosgraaf, Yuri Heiligers, Daniel Hooglandt, Floor Klop, Kris Kraanen, Terra Lasès, Yme Meruma, Arabella Meyer, Mathilde van der Moezel, Mette Oskamp, Marnix van der Tas, Christiaan Walthaus, Tijn Weidner, Joëll Wilson, Leon Yeğenoğlu en Lourens van der Zwaag.

Kijk ook eens op de facebookpagina over de reis.

De gebruikte foto’s zijn allemaal gemaakt door bandleden, ouders of begeleiders.
Bijzondere dank hiervoor aan Frans Lasès en Reneé van der Tas.


Lees meer over de New York Tour

➔ De Junior Jazz Unlimited Bigband ging naar New York – Een verslag

➔ Peter en bandleden over de New York Tour

➔ Stemmen en reacties uit New York

➔ De New York Tour – Op video

➔ De New York Tour – Het programma

➔ Dank aan iedereen die de New York Tour mogelijk maakte!

magisch-uitzicht